چه زود فراموش می شیم

یکی که یه روزی همه کست بودو اینقد زود و راحت فراموش می کنی؟

پس چی شد اونهمه دلهره بابت فراموش کردن؟

راحته؟

نکنه دروغ بود؟

اره که دروغ بود

اگه نبود که فراموش نمی شدیم

حداقل نه به این زودی

ادما چه رنگبندی هایی دارن

بعضیاشون یه رنگن

بعضی هاشون به مداد رنگی ۴۸ رنگ گفتن زکی

سلام

تولد ونوسه

تولدش مبارکه

ان شاالله ۱۲۰ سال دیگه جشن تولد بگیریم واست

تولدت مبارک ونوس

هر کی می خواد به خودش تبریک بگه بره به وبلاگ ساغر

سلام

همتون خوبین؟

خیلی خستم

خیلی

گاهی اوقات با خودم فکر میکنم چرا می ام نت

اما در نهایت به این نتیجه می رسم که شاید نوشتن یه خورده بتونه ادمو اروم کنه

که واقعا اینطوره

به امید فردایی روشن

کاش گفتن بعضی از جملات راحت بود

مثلا گفتن جمله ی بسیار ساده ی دوستت دارم وقتی تو چشمای معشوقت نگاه می کنی

اینقدر سخت می شه که عرق از پیشونیت می ریزه و اخرش هم نمی تونی بگی

کاش اسون بود فهموندن عشق و علاقه

کاش خودمونو گول نمی زدیم

کاش از گفتن واژه دوستت درام حراس نداشتیم

نوشتن اسونه

برا همینه که اغلب دوستای اینترنتی میان و عقده هاشونو و درد دلاشونو تو وب می نویسن

و معلوم نیست خواننده چه کسی باشه

فقط می نویسن برای راحت شدن

سبک شدن

و احساس ارامش کردن

اما هممون می دونیم که این احساس ارامش مدت زمان کمی دووم داره

پس همچنان بایستی از واژه ی "کاش "استفاده کرد

به امید دنیایی عاری از کلمه "کاش"

از عزیزانی که ۳۰ تیر ماه، تولد منو فراموش نکردن ممنونم

و صادقانه و از ته دل ازشون تشکر می کنم

از همتون ممنونم

چند روزیه یهحالی شدم

حال اپ کردن ندارم

حوصله اینترنت ندارم

کسانی که دوسشون دارم براشون همه جوره مشکل پیش اومده

از خدا می خوام مشکلاتشون حل شه یه تحملش براشون اسون شه

ولادت امام علی (ع) مولود کعبه مبارک

رؤيـــا....................



همه ي پنجره ها خنديدند

و نسيمي كه پر از عاطفه بود،

پرده را مي رقصاند

افق آهسته دميد

نبض يخ بسته ي من باز تپيد،

"دلم عاشـــــــق شــده بود"

عاشق گرمي آن واژه ي پاك

عاشق مطلع جوشنده ي نور

عاشق يك گل سرخ،

عاشق شهر بلور.

"واژه ي تـازه ي من، پنـجره ي چشـــــــم تو بود،"

ناگهان برقي زد:

باد و باران گفتند:

آسمان تعطيل است!"

پرده ها،

پنجره ها،

و نسيم سحري

" رويــــــــــــــــــا " بود..............

نامه ی تو چقدر زیبا بود

هر خطش را سه مرتبه خواندم

بعد آن را به روی یک دفتر

تا نخورده قشنگ چسباندم

نامه ی تو چقدر خوشبو بود

بوی گلهای رازقی می داد

حرفهایت هنوز هم طعم

عصر پاییز عاشقی می داد

گفته بودی عجیب دلتنگی

دل من هم برای تو تنگ است

پیش من هم غروب غمگین است

پیش من هم طلوع کم رنگ است

خوشم آمد چقدر دانایی

حالی از حال من نمی پرسی

ولی از پشت قاب دلتنگی

زردیم را چه زود فهمیدی

یاس زرد دو خانه آن ور تر

داشت دیشب تو را دعا می کرد

تشنه بود و نبودی و او داشت

التماس پرنده ها می کرد

گفته بودی ز غیبت باران

باز هم درد مشترک داریم

تا بخواهی شقایق تشنه

گل سرخ پر از ترک داریم

کی به هم می رسیم همبازی

من که دیگر ز عشق مایوسم

روی ماه تو را فقط در عکس

گرم و با اشتیاق می بوسم

دوریت کار دست من داده

فاصله که میان ما کم نیست

هیچ کس روزگار و اقبالش

مثل ما بی نشان و مبهم نیست

فکرت اینجا میان گلدان است

جلوی چشم آرزوهایم

تو خودت را به جای من بگذار

تو دلت سوخت من چه تنهایم؟

سال ها می شود که با عکست

توی این شهر زندگی کردم

با یکی دو تماس کوتاهت

ما ه ها رفع تشنگی کردم

ولی آخر چقدر بنشینم

نامه ای،حرف روشنی،چیزی

گل خشکی میان این کاغذ

که به آن وعده ای بیاویزی

بنویس از خودت،از این نامه

دو سه خط مختصر فهرست

فقط این بار خواهشی دارم

عکس تازه ای برای من بفرست

شعر از خانم مریم حیدرزاده

!!!!باور کن تحملش خیلی سخته!!!!